ในวันที่ฝนกระหน่ำ เธอเรียนรู้ที่จะรอ แม้วันที่ทุกข์ใจเท่าไหร่ เธอเรียนรู้ เมื่อมันผ่านไป เธอเรียนรู้ และเติบโต น้ำตาโปรยปรายเท่าไหร่ ยิ่งได้มองให้ลึกเข้าไป ในความอ่อนแอ ของตัวเอง และจึงเรียนรู้ และเติบโต เธอเพียงแค่รอ (ในวันที่ฟ้าสว่าง)​ จะคงเหลือ​ (สายลมบางๆ) กับความทรงจำที่พ้นผ่าน (ที่สุดท้ายเเล้วกาลเวลาจะกลืนหายไป)​