Pajajaran nu jaya, gedong di tengah gunung,

Kasohor kabawah dangiang nu asup ka jantung,

Rahayat ngadatang, ka lemah nu subur jeung tarung,

Ngadeg agreng, neundeun sajarah nu luhung.

Di buruan Pajajaran, kembang mekarkeun bunga,

Papuri ka raja, bangsa hirup tur mulya,

Tepi ka beak waktu, geus mindeng urang carita,

Pajajaran nu indah, kasimpen dina rasa.

Ku gede Pajajaran, nu lalakon teu pareum,

Kasohor di sakuliah, ka laut jeung ka leuweung,

Kawas pameungpeuk angin, ngagedekeun sumanget jeung diem,

Ngukir sajarah, jeung ngaraksa nagara ku deuiem.

Pajajaran nu jaya, gedong di tengah gunung,

Kasohor kabawah dangiang nu asup ka jantung,

Rahayat ngadatang, ka lemah nu subur jeung tarung,

Ngadeg agreng, neundeun sajarah nu luhung.

Di buruan Pajajaran, kembang mekarkeun bunga,

Papuri ka raja, bangsa hirup tur mulya,

Tepi ka beak waktu, geus mindeng urang carita,

Pajajaran nu indah, kasimpen dina rasa.

Ku gede Pajajaran, nu lalakon teu pareum,

Kasohor di sakuliah, ka laut jeung ka leuweung,

Kawas pameungpeuk angin, ngagedekeun sumanget jeung diem,

Ngukir sajarah, jeung ngaraksa nagara ku deuiem.

Ku gede Pajajaran, nu lalakon teu pareum,

Kasohor di sakuliah, ka laut jeung ka leuweung,

Kawas pameungpeuk angin, ngagedekeun sumanget jeung diem,

Ngukir sajarah, jeung ngaraksa nagara ku deuiem.